In een busje door Amerika

Zag gisternacht op Netflix de in 2014 uitgekomen film Austin To Boston. Een documentaire met een eenvoudig plot: een viertal muziekacts reizen in vijf oude Volkswagenbusjes door Amerika. Dat waren: Ben Howard, The Staves, Bear’s Den en Nathaniel Rateliff.

Alle vier hadden ze opgetreden in Austin op het South By Southwest festival om daarna samen met bedenker Ben Lovett (bandlid Mumford & Sons en oprichter van platenlabel Communion) en Gill Landry (singer/songwriter en frontman van Old Crow Medicine Show én the voice-over in deze documentaire) van daar door te reizen langs kleine podia en bars met als eindbestemming Boston.

Waarom Boston? Omdat dat rijmt op Austin. 3 thousand miles in 2 weeks.

Een road movie dus. Veelal geschoten met een Instagram-filterje om het een soort van jaren ’60 / ’70 gevoel mee te geven toen toeren nog echt iets mythisch had.

De Britse zusjes van The Staves hebben een prominente rol in de film. Hun belachelijk hemels klinkende harmonieën duiken meerdere malen op. Niet alleen op het podium in weer een klein barretje, maar ook achter in het Volkswagenbusje waar ze Take It Easy van The Eagles zingen en even later in een koetsje door The Big Apple terwijl ze het prachtige The Only Living Boy in New York van Simon & Garfunkel a capella ten gehore brengen. Klapstuk is wat ze in de windy city doen: een ontroerend mooie versie van Sufjan Stevens’ Chicago.

Maar het meeste indruk maakt Nathaniel Rateliff. Hij is de muzikant met de langste carrière en de enige Amerikaanse act tussen al het Britse geweld. Na een paar dagen komt de karavaan langs het plaatsje Hermann waar hij is opgegroeid. Hij neemt ons mee naar de plek waar zijn vader is verongelukt. Een auto-ongeluk, op een kruising. Vader Rateliff was onderweg naar de kerk.

Aan een meertje legt Nathaniel zijn ziel bloot. Hij worstelt met het verleden, zit in therapie, heeft nog niet alles verwerkt. “Er zijn veel dingen in mijn leven die ik zou willen terugdraaien, zodat mensen gelukkig zouden zijn,” zegt hij al starend over het water. “Beslissingen terugdraaien, maar dat gaat niet. Je kunt alleen maar vooruitkijken. Vooruit blijven gaan.”

En daarmee heeft Rateliff de metafoor te pakken voor de hele film. Hoe mooi of slecht het ook was in de plek waar ze waren, ze moeten door, op naar de volgende. En dat er een einde aankomt, weten ze allemaal.

Maar man, wat wil ik nu graag met een busje door Amerika.