Ik was de Drentse Liam Gallagher

Neergesabeld in de Britse pers, maar in 1997 vond de veertienjarige ik Be Here Now van Oasis een geweldige plaat. De kenners zeiden: zeventig minuten is veel te lang. Ik dacht: mag nog wel een uur langer duren.

Het origineel in de collectie van mijn grote broer, een kopietje in mijn door krantenlopen gefinancierde en zeker niet tegen schokken bestendigde discman.

Als de Drentse Liam Gallagher fietste ik playbackend naar de vervloekte middelbare school, gevestigd in een ander dorp, vier liedjes met een gemiddelde speeltijd van zes minuten verderop. Niet meer dan eens probeerde ik mij – ergens tussen beide dorpen en ongetwijfeld met tegenwind – voor te stellen hoe het zou zijn om door duizenden mensen toegejuicht te worden. Als voetballer moet dat te gek zijn, maar als zanger van de beste Britse band sinds The Beatles moet dat helemaal waanzinnig zijn.

Negentien jaar later woon ik in Amsterdam en moet ik het doen met een karaokebar en een handjevol dronken Engelse toeristen.

Afijn, je moet er zelf wat van maken, a’je begrijpt wat ik bedoel, yeah yeah.

Look into the wall of my mind’s eye
I think I know, but I don’t know why
The questions are the answers you might need