Geen kerstsprookje

Kerstverhaal voor een bundeltje, mocht maar 250 woorden gebruiken.

Er was eensgezindheid binnen de familie, dat had Chriet Hansje op kerstavond nogmaals toevertrouwd. Echt, de deur stond open voor iedereen, het huis in Laren was groot genoeg.

De grimmige begroeting in de deuropening sprak echter boekdelen; dit werd geen snoepreisje voor Hansje en Chriet. Moeder gaf drie kussen in de buurt van zijn wangen en fluisterde niet zacht genoeg dat hij beter moest weten: dit soort meisjes gaven in een wijk als deze een verkeerd signaal af.

Tijdens het nergens op beknibbelde diner was Hansje enig onderwerp van gesprek. Alles kwam op tafel: haar woonplaats (Almere), haar ouders (AOW) en haar beroep (masseuse). Moeder werd er giftig van. Het ene verkeerde signaal na het andere, waar was haar kleine prins in hemelsnaam mee bezig?

‘Nee dan onze Belle,’ riep de boze schoonmoeder, ‘die gaat volgend jaar afstuderen als dierenarts, die is voor de duivel niet bang. Jouw zusje komt er wel, of niet dan, Chriet?’

En Chriet knikte, zoals hij al diverse malen naar zijn moeder had geknikt en de hele avond nog zou knikken. Hansje wist genoeg. Met elke verticale hoofdbeweging veranderde haar knappe prins meer en meer in zo’n speelgoedhondje, wiebelend op de hoedenplank van een Lelijke Eend.

En dat signaal kon ze niet negeren, vertelde ze enkele dagen later aan haar ouders. Hun huisje was warm en de Top 2000 al bij Bohemian Rhapsody. Hansje knabbelde aan haar met liefde gebakken appelflap en wenste een happy ending voor het nieuwe jaar.