Met een Stills in de studio

Het was in Amsterdam, een 2 Meter Sessies opname met Chris Stills, zoon van de ‘S’ uit CSN&Y – Crosby, Stills, Nash & Young.

Chris is, naast een bijzonder getalenteerde muzikant, ook een uiterst vriendelijke en praatgrage Amerikaan, die uit zichzelf begint over de wilde taxi-rit naar Amsterdam en zijn vermoeidheid (excuses, excuses), maar ook over het Parijs waar hij sinds 1983 jarenlang woonde met z’n inmiddels erg zieke moeder, de beroemde zangeres Véronique Sanson, en over z’n opa, die een tijdje in Nederland woonde en hem “Lang zal ze leven” en “Hiep, hiep, hoera” leerde en hoe z’n familie dat nog altijd zingt bij een verjaardag en hoe Chris het ooit aan David Crosby (de “C”) voorzong tijdens een concert en heel het publiek Chris z’n “Hiep hiep” beantwoorde met “hoera!”, tot grote verbazing van Crosby. En over “Sint Nicolas” en hoeveel tijd ze wel in die “bloody” gedichten hadden gestoken. Maar ook over z’n eigen kinderen, dochters, onderwerp in het hartverscheurende liedje ‘Leaving You Behind’, want Chris is inmiddels gescheiden. Over het ontmoeten van Patti Smith, in hetzelfde New Yorkse restaurant waar David Byrne van Talking Heads een paar tafels verderop ook zat te eten; Chris werd er door Martha Wainwright op gewezen. En o ja, hij had een “crazy version” van ‘Eleanor Rigby’ ontwikkeld, eigenlijk per ongeluk, tijdens het jammen, een beetje “tribal” – willen we die ook?

In al die spontane verhalen hoorde ik z’n beroemde vader Stephen – in 1979 gescheiden van Véronique, Chris was 5 jaar – één keer voorbij komen, in een verhaal dat begon in de keuken van een Frans restaurant en uitmondde in een anekdote over de slotscène van de film “Top Gun”. Ineens, heel terloops, vielen de woorden “my father once said”. Het had niks met muziek te maken, hij haalde gewoon iets aan wat z’n vader ooit eens tegen ‘m had gezegd. Na de sessie, in het interview, natuurlijk wel de vraag wat hij als muzikant geleerd heeft van z’n vader, maar ook van z’n moeder. Plichtmatig gaf hij daar antwoord op, z’n moeder toch wel de grootste invloed.

Van de zomer had ik een kleine Crosby, Stills, Nash & Young fase. Voor mezelf probeerde ik in kaart te brengen wat deze gasten vanaf 1969 hebben gemaakt. Dat was nogal wat, elk jaar wel iets. Soms met z’n vieren, soms met z’n drieën, soms met z’n tweeën en soms solo. Niet alles geweldig, maar wel allemaal deel van een reis waar zij ook de eindbestemming niet van weten. Fascinerende verhalen met als overkoepelend thema dat het leven eigenlijk gewoon aan elkaar hangt van belevenissen en ontmoetingen die je niet kan voorzien, maar het wel een richting op sturen.

In 1975 maakte Stephen Stills een geweldige soloplaat, enkel de familienaam Stills dragend. Na de sessie speel ik ‘m nog vaker af dan ik van de zomer heb gedaan. Liedje zes heet ‘To Mama From Christopher And The Old Man’ en op het songtekstblad bij de elpee (ik vond ‘m zaterdag bij de kringloop), vermeldt Stephen dat hij het schreef toen hij rond een uur of zeven in de ochtend thuiskwam en de eenjarige Chris net uit bed was gehaald. Die avond nog vertrouwde hij aan het tape toe: “He knows the best and the worst of me now / I don’t think I could go on if I let him down.”

** Chris Stills speelt 28 november in De Melkweg, Amsterdam