De 62 liedjes van 2018

Dit zijn ze dan, mijn 62 favoriete liedjes van 2018. Waarom 62? Omdat ik niet verder kwam. Mocht je nou geen zin hebben in te klikken en / of te lezen, dan heb ik hier een Spotify playlist voor je en hier een Youtube-playlist. Er mag over de uitslag worden gecorrespondeerd, ik ben redelijk aanspreekbaar op Twitter (@harmdk). Tot zover, tot volgend jaar!


#62
Altijd knetterend beginnen dus hier een feel good kneiter uit Kopenhagen. Kan me voorstellen dat je in een live-setting hier schor van wordt. Geen idee wie Molly is, maar ze wordt namens de feestcommissie hartelijk bedankt. Zou ze boeken als ik een festival had.

Yo Molly, I feel so alive
Got you and my best friends by my side

The Oceans – Song To Molly → Luister (Youtube)

#61
Van een beetje djazzzzz op z’n tijd is nog nooit iemand doodgegaan. De stem van “good-old” Lucinda Williams is zo belachelijk mooi. Bijna 8 minuten duurt-ie, op kantoor werd rond een minuutje of 6 vaak geroepen dat het getoeter nu wel klaar was. Ben ik het nooit mee eens geweest. #meertoeters #postbus51

So you stare at the ceiling
And wish the world would mend
And try to recall some better feeling
To no good end
But even your thoughts are dust

Charles Lloyd & The Marvels + Lucinda Williams – Dust → Luister (Youtube)

#60
Rockbandjes uit Manchester kunnen bij mij altijd op net iets meer aandacht rekenen. Daar moet je de broertjes Gallagher voor bedanken, denk ik. De gasten van The Slow Readers Club houd ik al een paar jaar in de gaten. Hun eerste platen deden ze zelf of met heel kleine labeltjes, maar de foto’s op hun Facebookpagina lieten steeds grotere (en volle) zalen zien. Dit jaar deden ze een tourtje met James (90’s britpop uit Manchester – twee hitjes gehad) en dat was wel een doorbraakje aan de andere kant van de Noordzee. Nu dan ook geboekt voor Eurosonic 2019 dus wie weet wat er gaat gebeuren aan onze kant. ‘Supernatural’ klinkt meer 80’s dan 90’s, maar is zeker een van hun beste nummers tot nu toe (die bas!). #madforit

I must obey
Your love is supernatural

The Slow Readers Club – Supernatural → Luister (Youtube)

#59
Met ‘Burn That Bridge’ van Donovan Woods (breed, dikke baard, ongetwijfeld een klein hartje) heb ik het nog altijd moeilijk. De eerste minuut geeft me een gevoel van “he bah, zo’n cliché stoere, ruwe bolster blanke pit singer/songwriter liedje”, maar dan gebeurt er toch wat. Zal die zachtjes opkomende synthesizer zijn, die maakt het toch spannend. Rond de 2 minuten gaat het echt los en is iemand als -ik noem maar wat- Passenger (gaap) volledig weggeblazen. Net zo afgefikt als die klote brug. En dan duurt het liedje uiteindelijk toch te kort, zul je altijd zien.

Less breath, first kiss
Ain’t no coming back from a love like this

Donovan Woods – Burn That Bridge → Luister (Youtube)

#58
Het was de titel die er voor zorgde dat ik ‘m als eerste aanklikte in een verder redelijk povere editie van mijn Spotify Release Radar van die week. Een beetje pathetisch klinkt-ie wel, ‘Don’t Be Scared, I Love You’, maar dat is goed. Misschien omdat het zo direct klinkt. Er zit weinig bullshit in. Het is ook zo’n zinnetje waar ik meteen een heel beeld bij krijg. Een donkere kamer. Ze zitten op het bed, zij huilt. Hij weet niet zo goed wat hij er mee aan moet behalve een arm om haar heen te slaan. En die woorden: “Wees niet bang, ik houd van je.” Voor even was het wat ze wou horen.

You said something perfect
With six words and one kiss

Bill Ryder-Jones – Don’t Be Scared, I Love → Luister (Youtube)

#57
Palma Violets was een leuk bandje, maar is niet meer. Drie bandleden zijn doorgegaan als Gently Tender en hebben met ‘2 Chords Good’ een heel goed liedje afgeleverd. Zo’n eentje waar je mensen te weinig over hoort. Dat orgeltje doet wonderen en de intro blijft grappig.

I was in Angie’s bar with
With Juliette
She said, Are you gonna put some more chords on your new album?
Well, probably yeah

Gently Tender – Two Chord Good → Luister (Youtube)

#56
Feit: Natalie Prass kan niks verkeerd doen.

Resurrection is within our clutch
But our imagination keeps leading us

Natalie Prass – The Fire → Luister (Youtube)

#55
De gedachte die elke keer ontsprong als ‘Broken Wheel’ van Isaac Gracie voorbij kwam in een van mijn playlists: “Wat is dit toch goed.” Maar ook: “Wie is dit ook al weer?” Moet die plaat van ‘m eigenlijk nog eens goed luisteren, maar heb er nooit tijd voor vrij willen maken. Misschien omdat alle titels in kleine letters zijn geschreven, daar ben ik niet van gediend. Ja mensen, het komt allemaal heel erg nauw. (Een excuus is altijd snel gevonden.)

I’d give it all
but this world just wants to take

Isaac Gracie – Broken Wheel → Luister (Youtube)

#54
Zware, donkere postpunk uit België, het ging er dit jaar lekker in met Whispering Sons. Van hun debuutplaat draaide ik single ‘Alone’ het meest, want wat een geweldige gitaar-, bas- en drumsound (in vaktermen noemen we dat “de volle mep”). Ja ja jaaaa, Joy Division. Maar wat zou het.

They move so slowly when they’re not afraid

Whispering Sons – Alone → Luister (Youtube)

#53
Op mijn lijstje van favoriete fluisterzangers staat William Fitzsimmons op plekje 2, vlak achter Ray LaMontagne. Beide hebben dit jaar een nieuwe plaat uitgebracht, maar er is maar eentje die deze lijst heeft gehaald. Hoewel ik altijd al moeite heb gehad om een hele plaat van Fitzsimmons uit te zitten zonder in een winterslaap te schieten, komt Mission Bell in de buurt van een volledig rondje (als ik m’n laptop vergrendel). Tot ‘Lovely’, zonder twijfel het mooiste liedje van de plaat, kom ik altijd. Het kabbelt heerlijk, Fitzsie fluistert mooi, maar iets anders steelt de show: de viool. Lovely, indeed.

And there is a light in the back of my mind
A film of her sitting by God on the other side
And I watch again and again just to find
How she is lovely

William Fitszimmons – Lovely → Luister (Youtube)

#52
Oi Va Voi is een interessant gezelschap. De bandnaam betekent O, Lieve God in het Jiddisch en verklapt dus al hun Joodse oorsprong. Na een stilte van negen jaar (het klinkt haast bijbels) kwam er in november een nieuwe plaat uit: Memory Drop. Afgaande op het feit dat ik single ‘Big Brother’ zo vaak gedraaid heb dat mijn omgeving ging spreken van een plaag, is het best opmerkelijk dat ik het album geen enkele draaibeurt heb gegeven. Misschien komt dat nog, zij hebben er ook negen jaar over gedaan. Het liedje, met onwijs mooie klarinet (denk ik), doet me een beetje denken aan Dark Dark Dark, een band die ik een grote toekomst had toebedacht (en de mannen van The National vonden dat ook, dus zo gek was ik niet). Maar o lieve god, wat is dit een mooi liedje.

These are the clothes that my big brother wore
And his elder brother
And his brother before

Oi Vai Voi – Big Brother → Luister (Youtube)

#51
Het Belgische Bazart haalt de snob in mij naar boven. Want: de eerste plaat was beter. Of eigenlijk: het eerste EP’tje was het beste. Wat moet je nou met zo’n mening? Niks, laat maar lullen. ‘Onder Ons’, de single die ze dit jaar uitbrachten, deed me wel wat. Komt ook door Eefje de Visser, zij is nu eenmaal geweldig.

Dit blijft toch onder ons, oh
Ik weet niet hoe dat komt

Bazart ft. Eefje de Visser – Onder Ons → Luister (Youtube)

#50
David Crosby (143 jaar oud) blijft een baas. Voor z’n nieuwe plaat Here If You Listen ging hij aan de slag met een paar jongere muzikanten. Niet op de achtergrond, maar naast Crosby in de vocalen. Het werkt ontzettend mooi, houdt het fris. Beste bewijsmateriaal: ‘Vagrants of Venice’. Belachelijk melodieus. Hier, luister dan.

All very peaceful now
They have forgotten how
Greed used to drive us to fight
And to climb

David Crosby – Vagrants of Venice → Luister (Youtube)

#49
Schrijver, producer, performer, ontwerper, mixer, mastering engineer, artiest en kunstenaar: Daniel Romano heeft het er maar druk mee. Dit jaar verscheen z’n negende plaat en ‘All The Reaching Trims’ is een van de mooiste liedjes erop. Beetje Bob Dylan, inclusief waar-zingt-hij-in-hemelsnaam-over-tekst. Dikke bonuspunten voor de laatste minuut.

So the glass returns to sand returns to pebbles on the beach

Daniel Romano – All The Reaching Trims → Luister (Youtube)

#48
Ian Brown zag ik eens in Paradiso. De eerste zestien rijen fans waren geïmporteerd uit Engeland. Voor het concert klonkt ‘I Am The Resurrection’ van The Stone Roses door de speakers. De eerste zestien rijen waren toen al schor. Als Oasis-fan moest ik ‘m eens zien. Want ik wist: Liam Gallagher heeft alles van Ian Brown gejat. De manier van lopen. De manier van op het podium staan. De vingers in de lucht. Die houding van “kom dan!” Ian Brown heeft het allemaal bedacht. Maar in een ding is Liam toch beter en dat is zuiver zingen in een live-setting. Hoe dan ook, Brown maakt nog steeds platen. Duurt soms wel een jaar of 10, maar in 2019 ligt er weer eentje. Over single ‘First World Problems’ heb je niemand gehoord en dat is best zonde. In de clip zit-ie op een fiets, want hij is immers een easy rider.#madforit

There you go again with your first world problems
Where your living is easy
Open up your mouth and making sounds, but there’s nothing coming out
Crying like a new born baby

Ian Brown – First World Problems → Luister (Youtube)

#47
Een Matthew E. White liedje herken je meteen. Z’n stem en productie slaan meteen aan bij mij, al sinds z’n geweldige debuut Big Inner (uit 2013). Ik weet niet zo goed wat het precies is, hij heeft iets hypnotiserends. Zo ook op ‘No Future In Our Frontman’. Bleef dat liedje maar draaien. Een protestliedje trouwens, want met die frontman doelt hij op de Donald.

There is no future in our frontman
There is no faithfulness in his words
There is no rhythm to his honky tonk
And I refuse to sing
Yes I refuse to sing
And I refuse to sing along
There is no future in our frontman at all

Matthew E. White – No Future In Our Frontman → Luister (Youtube)

#46
Als je het me vraagt, noem ik SOAK het grootste talent uit Noord-Ierland. Al weet ik niet of je daar nog van kan spreken als je zo’n geweldig debuutalbum als Before We Forget How To Dream al in 2015 hebt uitgebracht. Maar goed, ze is nog steeds belachelijk jong (22 jaar) en blijft indruk maken. Dit jaar bewees ze dat eventjes met het werkelijk prachtige ‘Everybody Loves You’. Een perfect popliedje, geweldige productie. Als Adele ‘m had gezongen, had Ruud de Wild ‘m aangekondigd in de TOP 2000.

Everybody wants you (why do I still care?)
Everybody loves you (ain’t it obvious?)
Everybody wants you (why wouldn’t they?)
Everybody loves you (why do I still care?)
Everybody loves you (ain’t it obvious?)
Everybody loves you
And I do too

SOAK – Everybody Loves You → Luister (Youtube)

#45
Laten we er niet omheen draaien: I Am Kloot had op het niveau van Elbow moeten zitten. Is nooit gebeurd, al hebben ze wel een aardige cult following opgebouwd, want als je je er in verdiept, zijn de liedjes prachtig. Frontman John Bramwell had bij concerten altijd maar drie woorden nodig om te vertellen waar z’n verhalende liedjes over gaan: “Drinking and disaster.” I Am Kloot is inmiddels dood, en Bramwell kwam dit jaar met een soloplaat: Leave Alone The Empty Spaces. Bracht ‘m ook niet de grote doorbraak, maar ons wel weer negen prachtige liedjes om bij te blijven drinken.

And all the stupid things you do
All the words that you don’t say
Got in your way

Luister (Youtube)

John Bramwell - Sat Beneath The Lighnting Tree
Leave Alone The Empty Spaces


#44
The Boxer Rebellion heb ik in de afgelopen zeven jaar een keer of zes mogen ontmoeten voor een sessie. Vaak moest ik me dan inhouden om niet te beginnen over mijn favoriete plaat van ze, Union uit 2009. Je wilt nu eenmaal niet de lul zijn die het altijd over vroeger heeft. Soms dacht ik, misschien moet ik het ze maar zeggen: “Goh, waarom maken jullie niet weer zo’n stevige rockplaat als Union?” Maar ik durfde dat natuurlijk nooit. Voor het dit jaar uitgekomen Ghost Alive schakelde de band nog een standje zachter. Veelal semi-akoestisch en het werkt op zich wel, er staan een paar mooie liedjes op. Maar toch….het blijft het knagen.

Don’t
Don’t ever stop

Luister (Youtube)

The Boxer Rebellion - Don't Ever Stop
Ghost Alive


#43
DMA’s is zo’n band waar ik weinig gevoel bij heb. Ken de namen van de bandleden niet en heb niet het idee dat ik naar een concert van ze moet. For Now is een aardige plaat, weet bij grote vlagen mijn Britpop honger te stillen. Maar ze missen karakter, ik denk dat dat het is. ‘Do I Need You Now’ is een goed liedje, kun je weinig anders van maken.

Do I need you now, did I need you then
I don’t know now but I’ll figure it out

Luister (Youtube)

DMA'S - Do I Need You Now
For Now


#42
E van Eels is mijn favoriete knorrepot. Wat wel lastig is: los van elkaar blijven de liedjes mooi, maar het gevoel bekruipt me bij elke luisterbeurt dat ik het nu wel gehoord heb. Het eeuwige geneuzel dat een band moet vernieuwen, maar eigenlijk ook niet, want je houdt juist van hun bekende sound. Ik moet dan ook bekennen dat ik niet juichend over straat rende bij het verschijnen van deze nieuwe Eels plaat. Liedje ‘The Deconstruction’ is ouderwets prachtig, daar ligt het niet aan.

The reconstruction will begin
Only when there’s nothing left

Luister (Youtube)

Eels - The Deconstruction
The Deconstruction


#41
Goeie naam: L.A. Salami. Z’n liedjes zijn nog beter. Hoog Bob Dylan gehalte. Er zijn steeds meer muziekliefhebbers die ‘m ontdekken, ook in Nederland. Terecht.

You exchange a lie for a feelin’
And you are left kneeling when they go away

Luister (Youtube)

L.A. Salami - You're Better of Alone
single


#40
Als ik een band zou moeten noemen die ik een grote toekomst toedicht, dan zeg ik meteen Palace. Ik vind alles wat ze uitbrengen bovengemiddeld goed. En met drie EP’s en een magnifiek debuutalbum (So Long Forever, 2016) is dat al heel wat. De liedjes zitten stuk voor stuk goed in elkaar. Vaak gelaagd opgebouwd, een sfeertje bouwen met een galmende gitaar (een klein, klein beetje U2). De spannende stem van de zanger topt ‘m vervolgens af. Dit jaar gingen ze rustig door met het uitbrengen van sterke liedjes, zoals de slowburner ‘Heaven Up There’. Zo goed, mijn hemel.

Is it heaven up there?
Because it’s hell down here.

Luister (Youtube)

Palace- Heaven Up There
single


#39
Ik viel als een blok voor de eerste regels: “I won’t lie, I was addicted. I did each line as if it was scripted.” Dat is gewoon een fijne binnenkomer. Rest van het liedje dendert ook lekker verder, het bewijs dat we nog niet van Quiet Hollers af zijn.

And it’s so strange
When people know they’re gonna have to make a change
But then they sit around and wallow in their pain
And I am the same

Luister (Youtube)

Quiet Hollers - Addicted
single


#38
Seinabo Sey, uit Zweden, heeft een geweldige stem. Doet me soms denken aan Amy Winehouse. Het stoere ‘I Owe You Nothing’ had toevalligerwijs ook een liedje van Winehouse kunnen zijn. Ja, zo goed dus. Bonuspunten voor die break; waar komt dat koor ineens vandaan?

Why you always have to try me?
You think that I’m gon’ follow blindly

Luister (Youtube)

Seinabo Sey - I Owe You Nothing
I'm A Dream


#37
Ik kom oorspronkelijk uit een klein dorp, dus ik ben gevoelig voor liedjes over dorpjes. Zo werkt dat nou eenmaal. ‘Edge of Town’ van het Australische Middle Kids had dus meteen m’n aandacht, al gaat het niet specifiek over een dorp, maar meer over het gevoel dat je geen controle hebt over de dingen die gebeuren in je leven. Het liedje begint lief, hoog Fleetwood Mac-gehalte, maar breekt aan het einde helemaal open alsof de hoofdpersoon het allemaal niet meer weet. Top.

I got all muddled up and journeyed to the edge of town
And then the road cracked open, sucked me in, and I went down

Luister (Youtube)

Middle Kids - Edge of Town
Lost Friends


#36
Zompige swamprock uit Nederland, jawel. ‘How Come’ van Dawn Brothers is waanzinnig. Hoe verder je luistert, hoe beter het wordt. Het blijft geven, van gitaarsolo naar gitaarsolo.

I know many people make a fool out of themselves
But I never had a front row seat

Luister (Youtube)

Dawn Brothers - How Come
Classic


#35
Er is maar een muzikant die een b-kantje in mijn lijst met favoriete nummers kan krijgen en dat is Noel Gallagher. Het prettig walzerige ‘Alone On The Rope’ had wat mij betreft op Who Built The Moon (2017) gemogen, maar His Noelness beslist altijd anders en gooide ‘m op de flipside van single ‘If Love Is The Law’. Hadden we ‘m bijna gemist. #madforit

You can leave when the walls have fallen down
I can tell by the look in your eyes
You’re alone on the rope
And if you can’t find no hope
Don’t look down

Luister (Youtube)

Noel Gallagher's High Flying Birds - Alone on the Rope
b-side


#34
Ach, Glen Hansard. De nooit teleurstellende Glen Hansard moet natuurlijk ook in deze lijst. Live altijd 10x beter dan op plaat en Between Two Shores is een goede plaat dus moet je nagaan. Een favoriet liedje is gauw gekozen, ‘Setting Forth’ raakt alle snaren. Glen klonk nog nooit zo als Van Morrisson. Maar het mag, want dit liedje klopt aan alle kanten.

And I don’t know where all of this is gonna leave us
But it’s time we both found out

Luister (Youtube)

Glen Hansard - Setting Forth
Between Two Shores


#33
‘Nobody Gets What They Want Anymore’, het duet tussen Marlon Williams en Aldous Harding, heeft me lange tijd in z’n greep gehouden. Het is zo’n liedje dat meteen als een classic klinkt. Dat je denkt, dit moet een cover zijn. Heeft Roy Orbison dit niet eens opgenomen? Het gaat onder je huid zitten. Het klinkt mysterieus, bitter en meeslepend, gedragen door twee aparte stemmen. En net wanneer je denkt het wel gehoord te hebben, breekt Williams ineens uit in gehuil: “What am I going to do when you’re in trouble and you don’t call out for me?” Fascinerend mooi.

I cannot explain, emotions I can barely afford to contain
You’re the same, you hide away from anything that turns you on
Nobody gets what they want anymore

Luister (Youtube)

Marlon Williams & Aldous Harding - Nobody Gets What They Want Anymore
Make Way For Love


#32
Het mooiste is het laatste, gesproken couplet. Daar zit veel bitterheid en teleurstelling in. Ook een sneer, lijkt het wel. Het is voorbij, maar hij probeert er koel onder te blijven. Zou zij nog wel eens aan hem denken? Was het voor haar net zo belangrijk als het voor hem was?

Did it ever matter in the first place?
Does she still think about it now and then?
In her air conditioned home
On her air conditioned street
In an air conditioned city

Luister (Youtube)

Rolling Blackouts Coastal Fever - An Air Conditioned Man
Hope Downs


#31
Een nieuwe plaat van Marble Sounds, daar werd ik bij voorbaat al blij van. Een Belgische prachtband die al een paar jaar lang grossiert in wonderschone luisterliedjes. Vakmanschap. Frontman Pieter van Dessel haalde inspiratie voor The Advice To Travel Light uit z’n twee jaar durende reis door Canada. Dat deed-ie met weinig bagage en die eenvoud en onbezorgdheid ervoer hij als bevrijdend. Dat gevoel vloeide terug in de nieuwe liedjes. Mooiste liedje van de plaat is het liefelijke ‘Speeches’, dat gaat over z’n dochter en zijn rol in haar leven. In een interview las ik dat hij probeert zo weinig mogelijk te piekeren over haar opvoeding. Want: Iedereen doet maar wat, niemand heeft de wijsheid in pacht. Een kind is veel gelukkiger bij een vrolijke ouder dan bij iemand die krampachtig probeert om perfect te zijn.

Forget inspirational speeches
Like “if you’re eager you can reach it”
Manuals will never satisfy
You decide

Luister (Youtube)

Marble Sounds - Speeches
The Advice To Travel Light


#30
Als je leest dat Justin Vernon (aka Bon Iver) samen met Aaron Dessner (The National) een plaat heeft gemaakt onder de naam Big Red Machine, dan gaan alle alarmbellen af. Eerste gedachte: ik hoop maar dat het niet tegenvalt. Dachten ze zelf ook, Vernon zingt in prachtig liedje Gratitude bijzonder vaak “We better not fuck this up”. Natuurlijk gebeurt dat niet. Pro-tip: luister deze plaat op een koptelefoon met de ogen dicht of al starend uit het raam van een rijdende trein.

Well we better not fuck this up
Well we better not fuck this up
Ah, leave it lone

Luister (Youtube)

Big Red Machine - Gratitude
Big Red Machine


#29
Mooi verhaal: Nick Drake ontdekker / producer Nick Boyd sprak bij het voor het eerst horen van Luluc’s debuutplaat Dear Hamlyn (2008) de memorabele woorden: “Who the hell is this?!” Om daarna overdonderd contact te zoeken en meteen maar de productie te doen voor de opvolger. Inmiddels zijn we al weer twee platen verder en Sculptor, co-geproduceerd door The National gitarist Aaron Dessner is er weer eentje, hoor. Veel even spannende als bitterzoete liedjes die je meteen bij de strot grijpen. Of zoals The Guardian schreef: “This is suburban sadness recast as beauty”. Prijsnummer moet ‘Kids’ zijn.

Girl, you’re so sad
Something is wrong
Close the door, choose a song
Turn it up and sing along

Luister (Youtube)

Luluc - Kids
Sculptor


#28
Ineens waren ze terug: Tokyo Police Club. Nooit verwacht, nooit over nagedacht, maar met ‘New Blues’ was er zowaar een nieuwe kneiter. Hoog The Strokes gehalte, dikke laag gitaren, opgewonden stemmetje: daar worden we blij van. Niks meer en niks minder.

Oh, no one’s gonna tells us who we are or will not be
No one’s gonna show us to the door
‘Cause I’ve been low
I’ve been down and I don’t want to go there anymore
Again

Luister (Youtube)

Tokyo Police Club - New Blues
TPC


#27
Arvid Nero is een soulzanger uit Zweden, gezegend met een prachtige stem. Eentje die het midden houdt tussen Jose Gonzales, Marlon Williams en Dan Auerbach. ‘Mother Earth’ is z’n beste liedje.

Brought me wine, she brought me bread
She brought me back from the dead

Luister (Youtube)

Arvid Nero - Mother Earth
Mother Earth


#26
Hozier kent z’n helden en besloot ze op ‘Nina Cried Power’ allemaal maar eens te name checken: Nina Simone, Billie Holiday, Mavis Staples, John Lennon, B.B. King, Joni Mitchell, James Brown, Bob Dylan, Woody Guthrie, Pattie LaBelle, Curtis Mayfield, Pete Seeger, Marvin Gaye. Doet-ie niet alleen, ouwe soulbazin Mavis Staples zingt indrukwekkend mee op deze protestsong. De strijd voor gelijkheid, waar alle genoemde artiesten voor hebben gevochten, is namelijk nog niet gestreden. Hozier weet dat.

It’s not the song, it is the singing
It’s the hearing of a human spirit ringing

Luister (Youtube)

Hozier ft. Mavin Staples - Nina Cried Power
Single


#25
Voorprogramma’s, ik kan er vaak niet veel mee. Kunnen zij vaak ook niks aan doen, ben er gewoon niet voor in de stemming, denk ik. Bij het allerlaatste concert van Augustines in Amsterdam, gebeurde er toch iets aparts. Het voorprogramma wist me te overtuigen. Op het drumvel las ik: Fatherson. Google vulde aan: band uit Schotland. Het deed me een beetje denken aan Biffy Clyro. Niet direct mijn favoriete muziek, maar er zijn momenten dat ik er heel goed op ga. Een liedje als ‘Making Waves’ is goed omdat de pre-chorus (“somebody called it a long shot”) de perfecte opmaak naar een knallend refrein is. Ook goed: de call and response in de refreintjes (iets wat ik ook zou doen in een karaokebar).

And when this comes to an end
You’ll say darling
Somebody called it a long shot

Luister (Youtube)

Fatherson - Making Waves
Sum of All Your Parts


#24
Durand Jones & the Indications is mijn favoriete soulband van het moment. Begin dit jaar zat ik een paar uur met ze in de studio voor een opname. Aaron Fraser, de drummer, kwam met een zuur gezicht binnen, maar werd ontzettend blij toen-ie een drumstel in de studioruimte zag staan. “Ik dacht dat ik deze ochtend alleen op een tamboerijn zou slaan,” riep hij verrukt. Niet veel later hadden we drie takes nodig om het door hem gezongen Is It Any Wonder goed op tape te krijgen (en nog was-ie niet tevreden, zoals dat gaat). Durand Jones, de voornamelijke zanger van de groep, ramde daarentegen in een keer een liedje als Smile op de tape. Dit jaar verscheen met ‘Dont You Know’ een geweldige single van de band. De coupletjes worden gezongen door Fraser, het refrein door Jones. En dat werkt als een spreekwoordelijke tiet. Alleen al hoe Jones met een zinnetje als “And that’s how much I Love you” het liedje binnenglijdt – zo goed.

Gonna love you baby, yes I will
Don’t you know that’s how I feel

Luister (Youtube)

Durand Jones & The Indications - Don't You Know
Single


#23
Ik ken muzikanten die elk liedje van Villagers ontleden en dan elke keer tot de conclusie komen dat het perfect geschreven is. Ik ben geen muzikant, maar geloof ze graag. (Overigens kan ik het wel met Seinfeld-afleveringen.) Er zit wel een gevaar aan. Villagers is zo akelig goed, dat je het niet meer opmerkt. ‘A Trick of the Light’ is zo’n liedje dat we niet mogen vergeten. Bij dezen.

May never come but I’m willing to wait
What can I say?
I’m a man of the faith

Luister (Youtube)

Villagers - A Trick of the Light
The Art of Pretending to Swim


#22
Het EP’tje vond ik op kantoor, weggestopt in een stapel met toegestuurde cd’s. Kende de band niet, maar omdat ik alles probeer te luisteren, toch opgezet. Het liedje begon shaky en lo-fi, maar na een seconde of veertig waren we dan echt weg. Ik dacht: “Wow, fijne stem, goede gitaarsound ook.” Een blik op het hoesje: Thinking About Leaving, van Mooneye. Een google-resultaat: Uit België. Een gedachte: Natuurlijk uit België. Het gevolg: Opnemen in een lijstje met mooiste liedjes uit 2018. Zo simpel kan het zijn.

What difference would it make if I stay
I’m longing for a place to remain

Luister (Youtube)

Mooneye - Thinking About Leaving
Mooneye EP


#21
Omdat het me meteen aan Midlake deed denken, sleepte ik het liedje naar een playlist met nieuwe liedjes die ik beter wilde leren kennen. ‘I Know Who You Were’ van Geppetto & The Whales voelde meteen als een oude vriend. Eentje die ik na al die jaren weer beter wilde leren kennen. Vertel me alles wat er is gebeurt, laat niks weg. Ja, ik ben ook ouder geworden. Ik doe nu dit, doe jij nog dat? Aah oké, je doet iets anders, goed van jou. Bijna vijf jaar geleden maakte Geppetto & The Whales ook al een mooie plaat, ik was het niet vergeten, echt niet. Volgende maand verschijnt de opvolger en de hernieuwde kennismaking smaakt naar zoveel meer.

As if always in a new life
I got up and then I assumed
You would follow me around

Luister (Youtube)

Geppetto & The Whales - I Know Who You Were
Passages


#20
Een liedje als een klap op je bek, dat is ‘One Rizla’ van Shame. Ik zou het underdogrock willen noemen: Ik zie er niet uit en ik kan niet zingen, maar fuck you. Een anthem om mee te schreeuwen met een vuist in de lucht, in de traditie van Oasis. Toch weer enigszins verfrissend in een wereld die (vooral online) alleen maar lijkt te draaien om de beautiful people (you ride the same subway as I do ev’ry morning). Shame is lelijk en rauw, kent geen schaamte en zal het allemaal worst zijn. #madforit

My nails ain’t manicured
My voice ain’t the best you’ve heard
And you can choose to hate my words
But do I give a fuck

Luister (Youtube)

Shame - One Rizla
Songs Of Praise


#19
‘Disgraced In America’ van Ought is zo’n liedje dat meteen mijn aandacht heeft. De manier van zingen is interessant, en vraagt erom om na te doen. Want zo klinkt het: dat je er geen zanger voor hoeft te zijn. De drummer geeft het liedje een stampend, oneindig klinkend tempo mee, de gitaren draaien er fijn omheen. Net iets over de helft ontspoort het toch, op volle snelheid spinnen we in de rondte, om vervolgens tot stilstand te komen tegen een betonnen muur. Einde.

Something was in concert
Some song was played
But nothing was delivered
And a franchise was made

Luister (Youtube)

Ought - Disgraced in America
Room Inside The World


#18
Een paar jaar geleden zag ik Interpol op een festival in Parijs. Ik had er zin in, platen van ze in de kast, maar herinner me vooral nog mijn gegaap. Als dit het was, dan was ik er gauw klaar mee. Gelukkig weet je nooit wat je kan verwachten en was ik zowaar heel blij met het -laten we eerlijk zijn- niet wereldschokkende ‘The Rover’. Eindelijk weer een liedje van Interpol dat enigszins in de buurt kwam van hun geweldige debuutplaat Turn On The Bright Lights (2002). Een soort Joy Division, maar dan twee versnellingen hoger, gevouwen rondom om een simpele, maar aanstekelijke gitaarriff. Meer heb ik niet nodig.

“Walk in on your own feet” says the rover
“It’s my way or they all leave” says the rover

Luister (Youtube)

Interpol - The Rover
Marauder


#17
“Thuis in Amerika heb ik een eigen ranche,” zei Israel Nash Gripha vlak voor z’n sessie. Ik keek naar z’n hoed, warrige baard, pilotenzonnebril en snapte dat meteen. Er kwam een nieuwe plaat aan van deze cowboy, Rolling On getiteld, en ik werd nog meer fan van deze Neil Young sound-a-like. Hij begon de sessie met de titeltrack. Hij had takjes meegenomen die hij een voor een brak, dicht bij de microfoon. Een soort van blikken emmer met een ijzerdraad gebruikte hij om een onweer-achtig geluid te maken. Bijzonder, op z’n minst.

I looked into the distance and in case you missed it
A thousand lights just faded out at once
Shouting from the rooftops to a ghost town all riled up
I knew I’d better keep the peace

Luister (Youtube)

Israel Nash - Rolling On
Rolling On


#16
“Er wordt gesproken over groepen vluchtelingen, over golven van vreemdelingen. Door dat soort woorden te gebruiken, vergeten we dat die groepen bestaan uit individuen. Mensen, zoals jij en ik.” Het was na de sessie en Ben Caplan vertelde over z’n nieuwe plaat Old Stock. De liedjes waren geïnspireerd door een 110 jaar oud verhaal over een Roemeens stel dat naar Canada vluchtte. Tijdens het schrijven van de plaat besefte Caplan: “Dit verhaal gebeurt nu ook.”

We used to go dancing
We used to drink wine
We used to buy flowers and now we buy time
Mommy and daddy would work bear our hands
To make sure you have all you need in this land

Luister (Youtube)

Ben Caplan - Lullabye
Old Stock


#15
Bram Vanparijs, man achter de naam The Bony King of Nowhere, zat er helemaal doorheen. Relatie stuk, inspiratie weg. Hij kneep er tussenuit, op zoek naar… ja naar wat eigenlijk. Verborgen van de wereld, in een oude caravan in de Vlaamse Ardennen, begon hij langzaam weer demo’s op te nemen. Er rolde met Silent Days een plaat uit die zo persoonlijk en bij vlagen radeloos klinkt dat je als luisteraar je soms bezwaard voelt. Weet je zeker dat ik zo dichtbij mag komen?

Lately I was up all night and I couldn’t help but think
Of how you left on an afternoon and vanished in the daylight

Luister (Youtube)

The Bony King Of Nowhere - Every Road
Silent Days


#14
De naam blijf ik leuk vinden, misschien wel omdat het meteen de onrust van de band weergeeft: We Were Promised Jetpacks. De toekomst gaat niet snel genoeg. Een nieuwe plaat was er ineens, ook al met zo’n onrustige titel: The More I Sleep The Less I Dream. ALLES MOET METEEN! Liedje ‘Hanging In’ is het sleutelnummer en gaat over een gevoel van willen opgeven, maar toch ook weer niet. Misschien wel omdat iedereen wil dat ik stop. Maar hey, “don’t push me don’t push me don’t push me don’t push!”. Alles onder controle.

And maybe I’ll admit it
I know I’m not so smart
No one knows me better than
I know myself but I’m forgetful

Luister (Youtube)

We Were Promised Jetpacks - Hanging In
The More I Sleep The Less I Dream


#13
Wie was Stuart Conroy? En wat deed deze Schotse muzikant in het Belgische plaatsje Diest? The Me In You ging aan de slag met achtergelaten flarden van liedjes. Een reconstructie van zijn schetsen en ideeën tot hedendaagse songs. Het resultaat is een prachtige plaat.

When she said, “Do you think it will be best if we didn’t see each other again”
I said, “Yes, I think it will be best”
My voice rang like a hand full of false coins.

Luister (Youtube)

The Me In You - A Well Cast Heroin
Stuart Conroy: 1974-1978


#12
Er zat vijf jaar tussen de laatste twee platen van Phosporescent. Genoeg tijd voor frontman Matthew Houck om een relatie te beëindigen, naar Nashville te verhuizen, een nieuwe vriendin te vinden, daarmee te trouwen en twee kinderen op de wereld te zetten. Ondertussen bouwde hij ook nog een eigen studio. Die nieuwe vrouw ontmoette hij overigens in een bar, waar ze piano speelde. Hij zingt erover op het vrolijke ‘New Birth In New England’. Ze was ook mee naar de sessie die we eerder dit jaar opnamen. Ze deed Matthews haar vlak voor het filmen (een aai over z’n bol) en haar yoga-oefeningen in een hoek van de studio. Een relaxte opname was het.

I said, “Hey, I like it how you play the piano”
She just said, “Honey, what are you doing here?”
I said, “Well, I’m sitting in a bar in New England
I was thinking about another beer”

Luister (Youtube)

Phosphorescent - New Birth In New England
C'est La Vie


#11
Ik wou dat ik Ben Howard was. Dat ik een gitaar kon oppakken en het liedje kon maken dat ik wilde maken, niet gestuurd door verwachtingen of resultaten uit het verleden. Ik wou dat ik Ben Howard was en gewoon kon zeggen dat ik op dit liedje een didgeridoo wou omdat die zo’n mysterieuze sound heeft. Ik wou ik Ben Howard was en trots kon zijn op het feit dat ik durfde te vertrouwen op m’n eigen ideeën en wel zou zien wat het publiek er van vond.

The world is always at ease
At ease
At ease
Don’t you see

Luister (Youtube)

Ben Howard - The Defeat
Noonday Dream


#10
Rayland Baxter nam z’n nieuwe plaat Wide Awake op in een oude rubberfabriek. In z’n bagage: een matras, een gitaar en een Wurlitzer piano. Dat klinkt romantisch, maar in het echt was iets minder spannend: een goede vriend had de ruimte gekocht en ging er een studio bouwen. Baxter ging er aan de slag met een globaal idee: de huidige staat van Amerika en hij was niet blij. Enkele titels: ‘Strange American Dream’ en ’79 Shiny Revolvers’. Toch is mijn favoriete liedje van deze sterke plaat een ouderwets liefdesliedje: ‘Without Me’. Ik ga want je bent beter af zonder mij, maar ik wil niet alleen zijn.

You see everybody running around in a crazy crowd
It’s hard to hear when everyone’s shouting out


Rayland Baxter - Without Me
Wide Awake


#9
Een vrolijke plaat is het niet, Feels Like Air van ISLAND. Zanger Rollo, gezegend met een stem met een randje, zingt bijzonder veel over doodgaan. De vallende man op de (overigens prachtige) hoes spreekt dan ook boekdelen. Kortom, het valt allemaal niet mee, dat leven van ons. Sowieso moet deze band het niet hebben van hun teksten (veel herhaling van zinnen), maar meer van hun overtuigende sound. Veel spanning, veel sfeer, heerlijk galmende gitaargeluid en dus die geweldige stem. Het is bijna perfect, maar dat zou te makkelijk zijn want het leven is zo belachelijk moeilijk.

I’m looking for something perfect
And if I am, do I deserve it?


ISLAND - Something Perfect
Feels Like Air


#8
Een nieuwe plaat van The Good, The Bad & The Queen, dat was nog eens goed nieuws. Elf jaar hebben we er op moeten wachten. Al bij het eerste rondje vond ik mijn favoriete liedje: Lady Boston. Mooie melodie, bijna klassiek, en ineens een koor dat aan het einde “Dwi wrth dy gefn” zingt, Welsh voor “I’ve got your back” (zo heb ik me laten vertellen). Indrukwekkend.

Cut to:
The seagull
The quarryman
The castle
The barnacles
The cliff edge
The joy


The Good, The Bad & The Queen - Lady Boston
Merrie Land


#7
Eerst even dit: ik ben altijd al meer Kurt Vile dan The War On Drugzzzzzzzzzzzzzzzzz geweest. Bam, dat is uit de weg. Bottle In is een prima plaat, maar met een uur en achttien minuten misschien iets te lang. Liedje Loading Zones had daarentegen wel opgerekt mogen worden. Grappig die vocoder, Peter Frampton kan nu eindelijk met pensioen.

I park for free!


Kurt Vile - Loading Zones
Bottle It In


#6
The 1975 pakte me dit jaar met hun nieuwe plaat A Brief Inquiry Into Online Relationships. Een plaat als een playlist, van het ene genre na het andere. Soms werkt het, soms iets minder, maar interessant blijft het over de gehele linie. Op een single als ‘Give Yourself A Try’ overtuigt de band voor de volle 100%. Dat rare gitaargeluid is catchy, zo verschrikkelijk catchy. Je zou denken dat het na een tijdje vervelend wordt, maar dat is (vooralsnog?) nog niet het geval. Wel benieuwd hoe we over een jaar na dit album kijken. Zien we dan wel weer.

When your vinyl and your coffee collection is a sign of the times
You’re getting spiritually enlightened at 29


The 1975 - Give Yourself A Try
A Brief Inquiry Into Online Relationships


#5
Ik wil echt niet zo’n gast zijn die alles wat Thom Yorke doet bij voorbaat de hemel in prijst, maar als er een solo album van ‘m wordt aangekondigd als soundtrack van een film dan rol ik mijn slaapzak uit voor het kantoor van Spotify. Je weet gewoon dat het kippenvel gaat worden. Sinds OK Computer is de muziek van Radiohead voor mij altijd al filmisch geweest. Scenes van niet bestaande films verschijnen in mijn hoofd bij elk liedje. Het zijn de teksten, vaak flarden, die een beeld oproepen. De muziek geef de scene z’n stemming. Op ‘Suspirium’ stelt Yorke niet teleur. Twee woorden: Fisherman’s Friend.

All is well, as long as we keep spinning


Thom Yorke - Suspirim
Suspiria (Music For The Luca Gaugagnino Fim)


#4
“Het kan dat dit niet de plaat is die je van ze had verwacht, maar een slechte plaat kun je het echt niet noemen,” zei ik van de zomer in een Belgische boekhandel tegen iemand die ik voorheen alleen kende van Twitter. We hadden het over Tranquility Base Hotel & Casino van Arctic Monkeys. Ik gaf toe, meer piano en minder gitaren maakte het meer een soloplaat van Alex Turner dan een nieuwe Arctic Monkeys. Vond ik niet zo erg, ik volg Turner graag. Een week lang woonde ik in z’n teksten en ploos ik elke referentie uit. Was een leuke week. Het orgeltje op ‘American Sports’ is overigens geweldig.

I lost the money, lost the keys
But I’m still handcuffed to the briefcase


Arctic Monkeys - American Sports
Tranquility Base Hotel & Casino


#3
Damon McMahon is de man achter de bandnaam Amen Dunes. Tijdens de opnames van nieuwe plaat Freedom kwam er slecht nieuws: bij z’n moeder was een terminale vorm van kanker gediagnosticeerd. Hij schreef er een liedje over: ‘Believe’. En die raakt, vanwege de eerlijkheid over hun relatie. Het voelt soms alsof je bij ze in de ziekenhuiskamer zit. Laten we over luchtigere dingen praten, ik zie je straks wel weer. Het leven gaat door, weet ook McMahon, en dit is niet meer dan een liedje. Maar toch, ik blijf het voor jou doen.

Well, seems to me baby you don’t want to stay
That’s okay if that’s true
Yeah, life goes on, and this is just a song
But still I do it for you


Amen Dunes - Believe
Freedom


#2
“Dit zijn afscheidsliedjes,” vertelde Damien Jurado na z’n sessie. “Ik ga verhuizen.” Jurado is een denker, woont veel in z’n eigen hoofd. Ik herken dat wel een beetje. Je kunt jezelf helemaal gek maken met het uitdenken van “wat als”-scenario’s die toch nooit helemaal uitkomen zoals je bedacht had. Damien schrijft er liedjes over en ik schrijf over liedjes die daar over gaan. Hopelijk helpt het hem ook.

Don’t give up on me if I ever leave town
Ain’t it sad to see your life not work out?


Damien Jurado - Allocate
The Horizon Just Laughed


#1
Thank You For Today was de Death Cab For Cutie plaat waar ik een tijdlang op gewacht had. Qua sound doet-ie me denken aan Plans (2005), die in mijn hoofd gewikkeld is in een dikke laag nostalgie. Een nieuw liedje als Summer Years is het melancholische pareltje waar ik op hoopte. Keuzes, al die keuzes, heb ik de juiste gemaakt en was er eigenlijk wel een juiste?

Sometimes I’m overcome
By every choice I couldn’t outrun
The junctions all disappear
You can’t double back to your summer years


Death Cab For Cutie - Summer Years
Thank You For Today